(( لابى ملايان، فتنه‌انگيزى و توطئه‌هاى باطل ))

فتنه‌انگيزى و توطئه‌هاى باطل با زور و زر و تزوير

انسانها زيرِ بازىِ قدرتهاى باطل و فرصت‌طلبان

كه زندگانىِ انسانها قربانى مى‌گردد

مطالبِ زير يك بازىِ سياسى با اطلاعات مخفى و برنامه‌هاى تاراجِ اقتصادى در سطحِ بين‌المللى است كه در اينترنت مطرح گرديده و خلاصه‌ى آن به اطلاع ايران دوستان ميرسد

شبکه لابی ملایان و بحث شیرینِ دلار!

در بیستم ماه مارس 2008، وزارت بازرگانی امریکا با صدور یک بیانیه رسمی، کمپانی BALLI در انگلستان را مورد مجازات‌های بازرگانی قرار داد. شرکت «بالی» قوانین تحریم علیه جمهوری ايران را نادیده گرفته و سه هواپیمای مسافربری را بطور پنهانی به ایران فروخته بود. این سه هواپیما در اختیار شرکت هوائی «ماهان» وابسته به خانواده رفسنجانی قرار گرفته‌اند. اگر چه ظاهراً این ماجرا به مانند بسیاری از دیگر معاملات پشت پرده و قاچاقی رژیم ملایان است اما این داستان دست برخی از دانه درشتهای پشت صحنه را بیشتر رو می‌کند.

شرکت «بالي» متعلق به برادران، حسن، ناصر و وحید «علاقبند» می‌باشد که از سرمایه‌داران بزرگ در زمان رژیم گذشته بودند. آنها پس از انقلاب به انگلستان رفته و بعد از چند سال تجارت موفق در این کشور، در اوائل ریاست جمهوری رفسنجانی به ایران بازگشته و بازرگانی پر رونق خویش را در سرزمین مادری نیز ادامه دادند. شرکت بالی در بسیاری از نقاط جهان به کار مشغول است و حرفه اصلی آن تجارت «فولاد و آلومینیوم» می‌باشد که سالانه چندین میلیارد دلار داد و ستد می‌کنند. در داخل ایران نیز می‌توان به کارخانجات متعدد و سیستم مالی و بانکی آنان اشاره نمود. برادران علاقبند یکی از مهمترین صاحبان سرمایه در ایران می‌باشند که با باندهای درونی حکومت بخصوص باند رفسنجانی در هم تنیده‌اند. همگان میدانند که اصولاً نمی‌توان در ایران بدون مشارکت با بخشی از حکومت، به این درجه از ثروت و نفوذ اقتصادی رسید.

...... 5 سال پیش یعنی در سال 2003 نیز رژیم ملایان تصمیم به خرید هواپیما و ارسال آن به ایران داشت. در آنزمان، قرار بود یک هواپیمای تشریفاتی برای استفادۀ مقامات بالای حکومت خریداری شود. به همین منظور یک فروند هواپیمای متعلق به سلطان برونئی مورد انتخاب قرار گرفت ولی از آنجا که مشکل قانون تحریم امریکا وجود داشت، وزارت دفاع ملایان دست به دامان دو دلال لندنی شد که نامبردگان نیز به سراغ دو لابیست مشهور امریکا رفتند تا با استفاده از نفوذ خود و لابی‌گری بتوانند مسائل قانونی را حل کنند. این دو لابیست نیز به سراغ یکی از نمایندگان کنگره امریکا بنام «باب ني» رفتند. داستان رشوه‌گیری «باب ني» از دو دلال لندنی و گرفتاری قانونی این نماینده فاسد کنگره در گزارشات قبلی توضیح داده شده است.

دستیار باب نی در آنزمان، یک ایرانی بنام «تریتا پارسی« بود. وی رئیس شورای باصطلاح ملی امریکائیان ایرانی تبار یا «نایاک» می‌باشد که طی 11 سال گذشته بدون وقفه برای برداشتن فشار سیاسی یا اقتصادی از روی رژیم آخوندی به لابی گری مشغول بوده است .....

گفتنی است که «وحید علاقبند» یعنی برادر بزرگتر، درست مانند باب نی، قبلاً با زندان و درگیری قانونی هم سر و کار داشته است. وی بجرم تخلفات تجاری و بازرگانی، مدتی را در زندان آلمان بسر برده است. اما داستان خرید هواپیما ابعاد گسترده‌تری نیز دارد. برادران علاقبند در داخل ایران با مسئولان شرکت «آتیه بهار» از جهات مختلف رابطه دارند که این ارتباطات را در بخش بعدی گزارش به تفصیل مورد بررسی قرار میدهیم. مدیر عامل شرکت «آتیه»، فردی است بنام «سیامک نمازی» که یکی از چهره‌های کلیدی و پشت پرده لابی ملایان در امریکاست. سیامک نمازی همان دوست قدیمی تریتا پارسی است که در سال 1999 بطور مشترک، طرحی برای راه اندازی یک لابی «ایرانی-امریکائی» نوشتند که در عمل نیز بطور دقیق پیاده شده است.

از طرف دیگر، وحید علاقبند که مرکز اصلی فعالیتش در لندن است، یکی از اصلی‌ترین حامیان مالی یک بنیاد خیریه در امریکا بنام «بنیاد پارسا» می‌باشد که این بنیاد نیز به نوبه‌ى خود از حامیان مالی تریتا پارسی بوده است. البته می‌توان این پرداخت پول را صرفاً یک کار خیریه قلمداد نمود اما قضیه هنگامی جالبتر می‌شود که بدانیم برادران علاقبند، نمایندگی دو کمپانی مهم امریکا یعنی «کاترپیلار» و «زیراکس» را در ایران بعهده دارند. «کاترپیلار» از اولین کمپانی‌های مهم امریکا بود که برای برداشتن تحریم از روی رژیم ملایان، یک لابی بزرگ و پر خرج براه انداخت و در این مسیر نیز تعدادی از دلالان وطنی را بکار گرفت. بر حسب اتفاق، تریتا پارسی نیز فعالیت لابیگری خود را درست همان موقع شروع کرد.

بنظر میرسد که این داستان فروختن چند هواپیمای «ناقابل» به باند رفسنجانی، ابعاد گسترده‌تری دارد که یک سر طیف آن باندهای مافیائی حاکم بر اقتصاد کشورمان قرار دارند و طرف دیگرِ آن نیز کمپانی‌های بزرگ امریکایی قرار می‌گیرند. در این میان نیز دستجات دلال یا لابیگری قرار دارند که به هر دو طرف در داخل و خارج ایران سرویس میدهند. قبل از آنکه وارد اصل داستان شویم، یک اشاره کوتاه در مورد شبکه لابی رژیم ایران ضروری است.

در سلسله گزارشاتی که طی سال گذشته در مورد شبکه لابی ملایان تقدیم خوانندگان گردید، توضیح داده شد که این لابی روی سه پایه استوار است یا بعبارت دیگر به سه دسته یا گروه «خیر و برکت» میرساند. این سه گروه، در همکاری فشرده با یکدیگر، از لابی ایجاد شده در امریکا حمایت سیاسی و مالی می‌کنند.

گروه اول کلیت خود رژیم حاکم بر کشورمان می‌باشد که برای برداشتن فشار سیاسی از طرف امریکا، به این لابی احتیاج مبرم دارد. هدف اصلی ملایان این است که بدون تغییر جدی در سیاست خارجی خود و ضمن تلاش برای دستیابی به هژمونی در خاورمیانه و دستیابی به سلاح هسته‌ای، خطری از جانب غرب و بخصوص امریکا متوجه موجودیت رژیمش نگردد.

دسته دوم که ضمناً بخشی از کلیت رژیم است، باندهای مافیائی حاکم بر اقتصاد کشورند که با زد و بند با صاحبان قدرت و با بهره‌گیری از انحصاراتی که نصیب‌شان شده، به تصاحب و غارت هر چه بیشتر سرمایه‌های طبیعی و ارزی کشور پرداخته و در دو زمینه خاص، ثروتهای بادآورده می‌اندوزند. یکی صنعت پر سود و بی‌حساب و کتاب نفت می‌باشد و دومی، واردات کلان و کاملاً انحصاری است که ویران کننده هر آنچه از این اقتصاد آخوندزده بر جای مانده، می‌باشد. طبعاً این دسته از افراد نوکیسه و زالوصفت، خواهان کم شدن فشار بر روی رژیم ایران و فراهم شدن فضای مناسب برای کسب و کار «حلال»! و پر رونق خود می‌باشند. از آن جایی که این صاحبان سرمایه، با کمپانی‌های خارجی بده و بستان می‌کنند، طبیعتاً تحریم اقتصادی یا فشار سیاسی روی ملایان، بنفع آنان نیست. نمونه مشخص این دسته از افراد خانواده «نمازی» صاحب اصلی شرکت «آتیه بهار» و یا غول مالی و اقتصادی «بالي» متعلق به براداران علاقبند است.

دسته سومی که حامی لابی رژیم ملایان در امریکاست، بخشی از صاحبان صنایع و کمپانی‌های بزرگ در امریکا و اروپا می‌باشند که یا بدنبال ورود به بازار ایرانند، یا هم اکنون در حال بده و بستان با حکومت آخوندی هستند و یا اینکه بطور کلی وجود ملایان برای منافع سرشار بین‌المللی آنان مفید و ضروری است. این دسته از صاحبان منافع، اصولاً تمایلی به آوردن فشار بر روی ملایان و یا خدای ناکرده سقوط این رژیم قرون وسطائی ندارند. شرکت‌های بزرگ نفتی امریکا و اروپا در رأس این کمپانی‌ها قرار دارند. در قسمتهای بعدی گزارش مالی، تحت عنوان «میراث راکفلر» این حمایت‌ها را مورد بررسی قرار میدهیم. بطور خلاصه لابی ملایان در امریکا روی سه پایه قرار دارد که دو پایه آن در ایران است.

لابی امریکایی

داستان لابی ملایان و مافیای اقتصادی داخل کشور و هماهنگی آن با کمپانی‌های بزرگ غربی را این بار از برادران علاقبند شروع می‌کنیم. همانطور که گفتیم، صاحبان شرکت «بالي»، گذشته از کارخانجات و بانکها و مؤسسات ریز و درشتی که در ایران در اختیار دارند، ضمناً نماینده دو شرکت بزرگ امریکائی «کاترپیلار» و «زیراکس» در ایران می‌باشند. این دو شرکت برای ورود به بازار ایران با مشکل تحریم‌های اقتصادی امریکا بخصوص قانون ILSA روبرو بودند. این قانون در سال 1996 زمانی به تصویب رسید که حکومت ایران بطور افسار گسیخته‌ای به ترور و بمب‌گذاری در خارج از کشور روی آورده بود و منجمله با حمایت از گروههای تندروی فلسطینی، مذاکرات صلح را به شکست کشانده بود.

یکسال بعد، محمد خاتمی رئیس جمهور شد و برخی کمپانی‌های امریکائی یک لابی قوی تحت نام USA*Engage به راه انداختند تا این قانون ILSA ملغی شده و شرکت‌های بزرگ امریکائی بتوانند همچون رقبای اروپائی خود، سهمی از بازار ایران را در اختیار بگیرند. یکی از مهمترین کمپانی‌هایی که در رهبری این لابی قرار داشت، همین کمپانی کاترپیلار بود .....

در حقیقت، کمپانی‌های بزرگ امریکائی در یک تلاش مشترک با دوستان ایرانی خود، تا کنون آنچنان لابی قوی و موفقی در کنگره امریکا به پیش برده‌اند که اصولاً قانون تحریم‌ها را از درون تهی کرده و هر گونه اقدام برای جدی کردن این قوانین را نیز خنثی نموده‌اند. حال باید دید که این لابی با چه مکانیزم و شگردی توانسته در روز روشن قوانین تحریم را دور بزند و راه جلوگیری از آنرا نیز ببندد.

طبیعی است که موفقیت برادران علاقبند در دور زدن تحریم‌های امریکا و فقدان یک عکس‌العمل جدی، کار را بجائی رسانده که نامبردگان این بار به تقلب آشکار و روشن روی آورده و چند هواپیما را غیر مستقیم و قاچاقی به ایران فرستاده‌اند.

همانطور که گفتیم، لابی کمپانی‌های بزرگ امریکا و در رأس آن غول‌های نفتی از سال 1997 و در کادر USA*Engage شروع شد. این لابی احتیاج مبرمی به افراد ایرانی در روی صحنه داشت تا به تبلیغات این کمپانی‌ها برای ورود به بازار ایران مشروعیت بخشند. در این رابطه، سه انجمن تأسیس شد. مهمتر از همه شورای امریکائی ایرانی (AIC) به سرپرستی «هوشنگ امیراحمدی» بود، دومی سازمان کوچکی بنام «ایرانیان برای همکاری بین‌المللی» بود (IIC) که توسط «تریتا پارسی» که در آن زمان در سوئد زندگی می‌کرد تأسیس شده بود و چند نفر ایرانی در امریکا را دور خود جمع کرده بود و سومی نیز سازمان کوچکی بنام «سازمان تجارت ایرانی» (ITA) بود که توسط «شهریار افشار» در سان دیه گوی کالیفرنیا راه اندازی شد. .....

در نوامبر 1999، سیامک نمازی و تریتا پارسی باهم به قبرس میروند تا در کنفرانسی که توسط «حسین علیخانی» یکی از دوستان هوشنگ امیر احمدی برگزار می‌شد، شرکت کنند. علیخانی تاجر نفت مقیم قبرس بود که مدت کوتاهی را نیز در سال 1992 بجرم نقض قوانین تحریم علیه لیبی در زندان امریکا گذارنده بود. علیخانی نیز همانند دیگر تاجران محترم «نفت»، خواهان برداشتن تحریم‌های امریکا علیه ایران بود. وی همچنین به پیروی از محمد خاتمی دکانی بنام «مرکز جهانی گفتگو» راه انداخته بود که کارش برگزاری کنفرانس و سخنرانی بود.

تریتا پارسی و سیامک نمازی در گزارش خود به این کنفرانس، پروژه‌ای برای راه اندازی یک لابی متشکل از ایرانیان مقیم امریکا ارائه نمودند. در این پروژه استدلال شده بود که این لابی باید با بهره‌گیری از کارآمدترین شیوه‌های لابی‌گری و با تقلید از لابی اسرائیل در این کشور، کنگره امریکا را هدف اصلی فعالیت‌های خود قرار دهد تا از این پس، قوانینی بر علیه ایران تصویب نشود.

مهمترین نکته اما رابطه سیامک نمازی با رژیم ایران است. با درک همین نکته می‌توان به ماهیت لابی کنونی تریتا پارسی و گروههای ریز و درشتی که پیرامون آن ایجاد شده پی برد. نمازی کیست، رابطه‌اش با تریتا پارسی چه میزان است؟ باید قبل از همه به جایگاه ویژه شرکت «آتيه بهار» و مافیای نفت اشاره کنیم.